| Ank en Monique klaar voor vertrek | |
| |
| Opleiden in Kakuma, Noord Kenia - maart 2006 | |
Op 9 maart gaat onze voorzitster Ank Diepenhorst (links op de foto) met Monique Schellekens, verpleegkundige, naar het Kakuma Mission Hospital in Kakuma Noord Kenia. Ank is zwangerschapsechografiste en is gevraagd om in het 60 bedden tellende missie ziekenhuis 3 verpleegkundigen op te leiden zodat zij zelf echo's kunnen maken. De chirurg die dat nu doet wordt dan ontlast en kan zich volledig aan het eigen werk wijden. Monique, werkzaam in het Medisch Technisch Handel (MTH) team van Thebe, zie www.thebe.nl, gaat met het medisch team van het ziekenhuis in de omgeving op medische hulpposten assisteren bij o.a. zuigelingenzorg, eerste hulp en algemene medische zorgverlening. In Kakuma is sinds 15 jaar een groot vluchtelingenkamp met 90.000 vluchtelingen. Dit is voor hen een toevluchtsoord met redelijke rust en voorzieningen. Door oorlogen in hun thuisland hebben zij hun geboortegrond moeten verlaten. Meer informatie over Kakuma kunt u o.a. lezen op http://www.vluchteling.org/index.asp?pageid=4ee236ee18aa4737b8cfef3a31f56e26 Niet veel vrijwilligers gaan naar Kakuma, maar Ank en Monique zijn vastbesloten te helpen en daar waar mogelijk hun kennis te delen. Wij wensen hen veel succes op hun 3 weekse reis. Indien de reisverslagen ons, hier in Nederland bereiken zullen we u daarvan via deze website berichten. Wij houden u op de hoogte. U kunt ons helpen door uw financiele steun voor onze opleidingsprojecten. Alle giften gaan naar het goede doel. Reizen betalen de deelnemers zelf. De droogte in Noord Kenia is schrijnend en een humanitaire ramp is een feit. Kijk op http://www.menseninnood.nl voor meer informatie. Steun het werk van de hulporganisaties. bij voorbaat ons hartelijk dank voor uw bijdragen | |
| DROOGTE | |
| |
| jambo 1 uit Kakuma, maart 2006 | |
Een eerste bericht van Ank uit Kakuma in Noord Kenia. We zijn vandaag, zaterdag 18 maart 2006 in Lodwar, ong. 120 km ten zuiden van Kakuma, ook bloed en bloedheet, meer dan 40 graden, maar het begint al te wennen geloof ik. Ik heb nog nooit zoveel gedronken als de laatste dagen en dan zou je denken dat je elk uur zou moeten plassen, nee hoor, je transpireert hier zoveel over je hele lichaam dat er nauwelijks nog wat valt te loosen. We stellen het hier prima, allemaal lieve mensen. Wel een heel andere bevolking dan in Kitale. Deze stam, de Turkana's, leven zeer, zeer primitief, zoals 150 jaar terug in Nederland. Het is helaas heel moeilijk communiceren met ze, omdat zij geen engels spreken, dus dan maar met handen en voeten. Wat ze ons vooral duidelijk proberen te maken is dat ze zo'n honger hebben. Ik heb een heel oude vrouw, vel over been, vanmorgen 'n zakje rijst gegeven. Ik kon echt niet bij haar wegkomen zonder iets te doen. Oke, ik weet dat dat niet de manier is, want waarschijnlijk staat ze morgen voor m'n deur met haar hele familie, maar dat zien we dan wel weer. Hoe is onze afgelopen week verlopen? Op de farm in Kitale natuurlijk weer iedereen om de nek gevlogen, heerlijk om al die lieve mensen terug te zien. De maandag en dinsdag hebben we vooral gebruikt om het nodige film- en fotomateriaal voor het promotiefilmpje voor Elimu te schieten. Met name op de school in Chepchoina is de nood het grootst. Onze gift van 1000 euro is besteedt voor materiaal voor de bouw van de school. Ze zijn inmiddels begonnen met de bouw van weer 2 nieuwe lokalen. Nu staat er nog 1 zielig klasje van dat krakkemikkige houten gebouw overeind. Ik kreeg een brief van Mr. Lucas als dank voor de donatie, ze hebben door ons hoop gekregen dat nu het opknappen van de hele school en toiletten eindelijk op gang is gekomen. Heb de 3 nieuwe kleuterklassen van de Andersen school gezien en op film gezet. Ze zijn bijna klaar. De lokalen moeten alleen nog aan de binnenkant met olieverf afgewerkt worden, zodat ze afwasbaar zijn. "Onze" schoolmeubeltjes, die in oktober vorig jaar met de container aankwamen stonden er ook al in. De kleutertjes zijn in de klassen gaan zitten en hebben natuurlijk weer 'n liedje gezongen, in kiswahili, allerliefst. Gelukkig heb ik nog niet veel gezien van de extreme droogte en hongersnood. Deirdre, de arts hier in Lodwar, vertelde ons vandaag dat Kakuma nog niet het ergst getroffen is door de droogte. Het ziekenhuis heeft nml. 2 hele grote watertanks waarvan het water nog steeds uit de grond komt. Maar hier in Lodwar is het bar en boos, er komt al 2 weken geen water meer uit de bron. Ze moeten het met tanks, zo'n 5 uur rijden, gaan halen. Ze hoopt dat er vandaag weer water komt. Als je dan ook ziet wat ze allemaal met 1 liter water doet: koken, afwassen, aanrecht schoonmaken en daarna gaat dat litertje in de spoelbak van het toilet. Vaak heeft ze ook geen water om te douchen en doet ze het met wat water in een afwasbakje, ook goed, zegt ze dan. Woensdagmorgen heeft Rupert, de accountant uit Kitale ons naar Kakuma gevlogen in zijn 4 zitter. Prachtige vlucht, prima weer. Om half negen waren we al in het ziekenhuis. Later hoorde ik dat hij door motorpech uren aan de grond heeft gestaan voordat hij weer terugkon!! We slapen op de eerste verdieping boven de administratie van het ziekenhuis, er is een keukentje van ong. 1,5 x 1,5m, nou ja keukentje (je zult op de foto's/film wel zien dat het woord keuken hier wel iets anders inhoud dan bij ons), maar oke, we hebben een kraantje en een gasfornuis. Ook is er een eetkamer van ong. 2,5 x 5m, waar wij, maar ook de andere gasten van het ziekenhuis kunnen eten. We hebben ieder een eigen slaapkamer. Dat is dus allemaal prima te doen. s'Nachts is het hier ook erg warm. Kun je begrijpen dat er alleen een koude douche is, heerlijk. Maar voor je uit de douche bent, gutst het me alweer over je lijf. We hebben een koelkast, maar daar werkt alleen het vriesgedeelte van. Dat vriest niet maar koelt enigszins en dan ook alleen wanneer de generator aan is en dat is s'avonds van half 7 tot kwart voor 10. Deze generator is niet alleen voor het ziekenhuis maar ook voor het omliggende deel van Kakuma. Het ziekenhuis heeft een eigen generator, die gaat alleen aan als er geopereerd wordt en dat is in principe op dinsdag, woensdag en donderdag en bij spoedgevallen. Dit betekende dat ik dus maar op 3 dagen in de week zou kunnen echoen, want geen draaiende generator, geen stroom. Ik heb ze gezegd dat ik op maandag en vrijdag de brandstof voor de generator wel wil betalen, want dat is het punt, ook hier moeten ze het zien te rooien met heel weinig geld, ook al is het een missie-hospitaal. Een van de 2 chirurgen heeft gezegd dat dat te gek is en hij zal zijn uiterste best doen om de genererator te laten draaien als ik wil echoen. Let's hope so, want anders schiet het niet op. Een van mijn 2 studenten pikt het gelukkig weer vrij snel op. De andere snapt er geen snars van. Dat leg ik later nog wel uit. Ik ga me met name concentreren op Margareth, want stel dat ik geen stroom krijg elke dag, dan wordt het al moeilijker om een goed getrainde echografiste hier achter te laten binnen 2 weken. Daar komt ook nog eens bij dat hier nooit zwangerschapsspreekuren zijn, zoals bij Bea en Susan. Het is elke dag maar afwachten of er iemand komt die we kunnen scannen. Nu heb ik ontdekt dat er 1 verpleegkundige zwanger is. Ze is ong. 16 weken en wil graag het geslacht weten. Dat ga ik dus voorlopig niet zeggen, zodat we haar kunnen vragen voor een scan als we niemand hebben, snappie. Waar we heel blij mee zijn is met ons dakterras. We kunnen daar elke avond heerlijk buiten zitten. Er waait dan een zalig windje, kijken naar de sterren, zien de maan achter de bergen opkomen, lezen daar lekker 'n boek en verzenden smsjes. s'Nachts slapen we onder 'n klamboe. Dat is wel een must want het stikt er van de vliegen. Verder hebben we ook een huisdier; 'n joekel van 'n kakkerlak. Die loopt elke avond door de gang die naar onze slaapkamers gaat. Dat is iets minder, maar als dat alles is. Gisteren ben met ik met Isa, de chauffeur van het ziekenhuis, naar het somalische gedeelte van het vluchtenlingenkamp geweest. Ik had fotocopies nodig en daar, in een van de piepkleine winkeltjes staat een copieerapparaat. Wat je daar in dat kamp ziet is heel indrukwekkend. Zoveel mensen bijeen, die hun eigen land hebben moeten ontvluchten, erg triest. Dierdre vertelde ons daarstraks dat velen van hen al terug zouden kunnen naar hun eigen land, maar dat ze dat niet willen. De UN regelt hier alles voor ze, 'n onderdak, school, ziekenhuis. In hun eigen land hebben ze dat helemaal niet, maar als zij niet terugkeren, wordt het ook nooit iets, dat is een groot probleem. | Monique beschrijft wat ze meemaakt. Hier een mailtje uit het verre en hete Kenia. Het is 18 maart en Ank en ik zijn hier nu 8 dagen en ik heb nog nooit tijdens mijn reizen zoveel indrukken te verwerken gehad. De eerste dagen in Nairobi geweest en zaterdag 11 maart naar Eldoret gevlogen met een 15 pers. vliegtuigje,van daaruit met de taxi naar Kitale naar Susan een Amerikaanse dokter in Kiminini. Daar een rondleiding in haar ziekenhuis gehad en Ank heeft haar leerlingen van de vorige keer getoetst. Wat een armoede en een trieste situatie ik had het er erg moeilijk mee. s Avonds hebben we bij Susan thuis gegeten en geslapen en zondagochtend zijn we naar de kerk gegaan. Na een mis van 1.30 uur met gebed en veel liederen moesten wij gaan staan en Susan heeft ons voorgesteld aan al die mensen, we kregen applaus en buiten van iedereen een hand.
Susan heeft ons naar de Farm op Mount Elgon gebracht, ongeveer 1 uur rijden met de auto, daar wonen vrienden van Ank en Ad, Dr Bea Anderson met haar man, ze wonen op 600 ha en hebben daar een rozen en zantadeschia kwekerij. Bea heeft een Clinic en een Primaryschool voor de mensen die op de farm werken, dat zijn er 1200. Deze mensen wonen in hun hutjes naast de farm. Wat een omstandigheden, je kunt je er geen voorstelling van maken en dan hebben ze gelukkig nog werk. Daar hele rondleidingen gehad, op de school en in de omgeving en het ziekenhuisje. Ik heb nog twee dagen spreekuur meegedaan, een bevalling gezien en Ank heeft weer echo examens afgenomen. Woensdagochtend om 7.uur met een 4 pers. vliegtuigje naar Kakuma gevlogen, daar werden we opgehaald en naar het Mission hospital gebracht waar we 2 weken verblijven. Het was voor mij echt slikken toen we daar aankwamen en ons verblijf te zien kregen. Nu gaat het wel wat beter, het begint een beetje te wennen. Ank is overdag in de hospital en kan alleen werken als er stroom is, eigenlijk alleen maar op di-wo-do- dan wordt er geopereerd en gaat de generator aan, we hebben dan stroom tot 21.30 uur. Er is dus geen ijskast, je kunt niets opladen, hebt geen licht, of er moet een spoedoperatie zijn dan gaat de generator weer aan. Ik ben vrijdag de woestijn in geweest, eerst ongeveer 2.30 rijden met een four wheel drive, en op een afgesproken plaats toeteren en mensen van de lokale stam, de Turkana’’s (lange halsen en heel veel kettingen) komen aan lopen met hun consultatieburo briefje. Kinderen wegen waarvoor er enkele takken van een boom gehakt werden om de weegschaal op te kunnen hangen en daarna inenten en de controle van de zwangere vrouwen in een hut op de grond. De kadavers lagen op de grond, ze hebben echt helemaal niets, we gaven ook voorlichting op het gebied van hygiene en dan zit je tussen het vee, wat ze zelf slachten en eten en de honden die er rondlopen niet te geloven. Vrijdag ben ik naar een secudary highschool voor boys geweest waar we spreekuur hielden. De mensen zijn allemaal heel vriendelijk en vrolijk ondanks de omstandigheden, echt niet te geloven. Ik ben er af en toe wat depri van, het is een hele ervaring voor me wat ik zie en wat ik ruik en wat ik meemaak. Ank kan er beter tegen het is voor haar de 4e keer in Kenia misschien went het???????. Zo, nu hebben jullie een indruk hoe wij het hier hebben. Mailen is erg moeilijk hopelijk deze week een keer in het vluchtelingenkamp dicht bij ons. Groeten Monique |
| DROOGTE ALOM | |
|
|
| Monique doet verslag van haar dagelijkse werk | |
Hallo lieve familie en vrienden Het is zaterdag 25 maart en na 10 dagen Kakuma zal ik jullie wat van mijn werkzaamheden vertellen. Iedere morgen tussen 8.00 en 900 uur vertrekken we met chauffeur en 3 verpleegkundigen naar onze lokaties van die dag, dat zijn er 1 of 2 per dag. Soms is het een uur rijden maar meestal 2 uur over echt verschrikkelijk slechte hobbelige wegen door de woestijn. Bij de eerste post blijft er meestal een persoon achter en wij rijden verder, op de terugweg halen we die weer op. Als we op een post aankomen is het erg verschillend of de mensen zijn er al of er is nog niemand, dan toeteren we enkele keren en de mensen komen dan al snel uit allerlei richtingen gelopen. Afgelopen donderdag kwamen we op een post en honderden mensen kwamen dansend en zingend naar de auto gelopen, echt geweldig om dat te zien. Enkele hadden botten van hun geiten en wilde die als geschenk aan ons geven. Waarom ze zongen weet ik nog niet. Alle mensen gaan rondom ons zitten en geven hun consultatieburokaarten, tenminste als ze die al hebben. zoniet, dan worden ze geschreven. Vervolgens hangen we een weegschaal in de boom en de kindjes worden gewogen. De kinderen die een enting nodig hebben krijgen deze, dat is bijvoorbeeld tegen mazelen- dtp- bcg enz. We brengen die vaccins mee in koelboxen. Door de consultatiekaarten houden we bij wie wat gekregen heeft, meestal komen ze iedere maand op de lokaties. Wat mij opvalt en ik heb natuurlijk tijd om goed te observeren is hoe slecht er veel kindjes uitzien. Mager, helle grote holle ogen, allemaal vieze neusen en dan al die vliegen op de kindjes. En ook erg veel hoestende kindjes en volwassenen. De vrouwen zien er geweldig uit met al hun kettingen om de hals, ze zijn vaak erg jong. En soms vraag je je af heeft deze oude vrouw nog zo'n klein kind. Afgelopen week zat ik naast een moeder en haar kind lag bij haar te poepen, ze deed dit in eerste instantie af met een takje en daarna met een steen, maar het kind kreeg zoveel ontlasting dat ze helemaal onder zat. In de buurt liep een hond die ze alles op liet likken, dit was echt afschuwelijk om te zien, ik werd er onpasselijk van. Ze werd ook weggestuurd door Simon de verpleegkundige die dit ook zag gebeuren. Na het wegen en enten houden we een soort spreekuur als mensen klachten hebben kunnen ze dit vertellen en krijgen dan medicatie bv antibiotica- paracetamol- malaria tabletten, deze worden door de verpleegkundige voorgeschreven. Er is niemand die de mensen echt onderzoekt. Hooguit kijken ze naar de huid als ze bv schurft hebben. Zwangere vrouwen worden in een hut op een matje onderzocht door middel van palpatie, dat doet ook de verpleegkundige, we hebben geen arts in ons team. Donderdag was er iemand die vertelde dat ze veel gevloeid had deze ging liggen en kreeg even later de mededeling dat er niets meer zat, die diagnose werd alleen door middel van palpatie gesteld????. Deze mensen komen niet in een ziekenhuis op controle, ze wonen veel te ver weg. Deze manier van leven is zo verschillend van wat ik ooit heb gezien. Deze mensen hebben dus echt helemaal niets, ze moeten uren lopen voor water en krijgen eens in de week wat maismeel van het gouvernement van Kakuma en ze hebben wat geiten en soms enkele kamelen. Het is iedere keer weer schrikken als we op een lokatie komen hoe de toestand van deze mensen is, maar toch ook wel heel leuk. Ze zijn heel vriendelijk, de kinderen schrikken wel vaak van me, Mzungu (blanke) roepen ze dan. Maar als je een foto maakt zijn ze helemaal verrukt zeker als je hem laat zien dan lachen ze zich rot. Donderdag stonden er een heleboel kinderen bij de bumper van de auto zo te lachen dat ik er naar toe liep en zag dat ze zichzelf bekeken in de spiegel, geweldig om die kinderen zoveel plezier te zien hebben. Dus jullie lezen wel dat ik me niet verveeel en heel wat indrukken te verwerken heb, het went nog steeds niet. | |
| Cordaid geeft informatie over de droogte | |
Cordaid sponsort onze projecten in Kitale, de bouw van de kleuterschool kan door die steun plaatsvinden. Ank en Monique zijn in Turkana aan het helpen. Droogte in Kenia, een verslag van Cordaid. Help voor het te laat is Ernstige droogte hoeft geen ramp te zijn Help voor het te laat is: giro 667 ‘Droogte zorgt steeds vaker voor grote Beter voorbereiden op droogte Het droge gebied is ongeveer veertien keer Droogte is een feit, maar als we een manier vinden om mensen weerbaarder te maken, hoeft droogte geen ramp te zijn. Om tot een goede oplossing te komen werd de hulp van de experts ingeroepen: de lokale bevolking. Sasja: ‘Hun kennis over waterwinning en veeteelt was onmisbaar bij het zoeken naar een antwoord. Samen bedachten we een planmatige aanpak die ze voorbereidt op aankomende droogten. Je accepteert dat droogte in Kenia nu eenmaal bij het leven hoort maar zorgt ervoor dat het je niet overvalt.’ Onze gezamenlijke aanpak heet Droogte Cyclus Management. | |
| Verslag van Ank haar dagelijkse werk | |
Nou, het is 25 maart, nog 1 weekje maar en dan sta ik weer op Schiphol. Ik vind het toch weer vlug gegaan, ondanks dat ik hier onder heel andere omstandigheden de tijd doorkom dan ik gewend was bij Bea en Susan. Het is hier een stuk moeilijker, dat beamen de andere europeanenn ook die wij spreken. Wat geen enkel probleem was bij Bea en Susan, om 2 of 3 mensen te trainen in het echo's maken binnen 2 weken, is in Kakuma absoluut niet mogelijk. De mentaliteit van de Turkana, zo heet de stam die hier voornamelijk woont, is 'komt het vandaag niet, dan komt het morgen misschien wel'. Dat klinkt vrij ongeinteresseerd en zo komt het ook over, maar dat is hier de instelling en dat merk ik goed. Mijn vorige studenten waren allemaal erg fanatiek en leergierig en dat mis ik bij Margareth, degene die ik nu train toch wel. Heel jammer, maar ik denk dat het vooral voor mij heel jammer is en niet voor hun, want ik heb deze keer niet kunnen doen wat ik had willen doen, maar oke. Ik heb me daar inmiddels bij neergelegd en zie wel hoe ver ik ben gekomen als ik woensdag uit Kakuma vertrek. We rijden daar rond 13.00u weg en vliegen om 17.00u rechtstreeks van Lochichoccio, ong. 90 km meer noordwaarts, naar Nairobi. Na 1 overnachting vliegen we donderdagmorgen naar de Masai Mara, waar we s' middags en de volgende ochtend een game drive maken. Vrijdagmiddag vliegen we rond 4 uur terug naar Nairobi. Zaterdagmorgen om 11.00 uur vliegen we terug naar huis. Nu zijn we weer in Lodwar, bij Deirdre, de ierse arts. We hebben hier geslapen en zouden vandaag naar Lake Turkana gaan, maar, het heeft vannacht en vanmorgen behoorlijk geregend en de weg naar het meer is een zandweg en zeer slecht begaanbaar. Het waait ook flink, maar de temp. eratuur hier in huis is nog steeds 26 graden. Als het zo bewolkt en winderig blijft zal er denk ik niets van komen, van ons dagje uit. Ook goed, we zien wel. Gelukkig dat het regent, de bronnen zullen zo weer vollopen en de afhankelijkheid van water van elders wordt zo geringer. Wat is er de afgelopen week hier zoal gebeurt:
tot zover het laatste bericht vanuit Kakuma, mailen is vanaf hier niet meer mogelijk. | |
hoeven leiden tot ernstige hongersnood. Mensen in Nood/Cordaid startte met vijftien lokale partnerorganisaties een grootschalig project in Kenia om de bevolking weerbaar 
