Een periode van alleen trainen voor mijn eerste marathon: Amsterdam 17 oktober 2004; eindtijd: 5.07.56. De volgende dagen moet ik vooral aan familie en collega’s uitleggen waarom ik niet tevreden ben. Inderdaad ik heb ‘m uitgelopen. Maar iets meer Kiplagat had het moeten zijn.
Enkele weken later neem ik twee besluiten: ik ga bij een loopgroep en in april 2005 zetten we de zaak recht in Rotterdam.

Ik meld me aan bij de Tilburg Roadrunners. Ergens in december 2004 loop ik voor het eerst mee met een loopgroep in mijn deel van Tilburg. De eerste keer ga ik niet mee met de duurloopgroep maar met de beginners. Gaat lekker, beetje lopen, beetje rust, beetje oefeningen.
Bij de duurloopgroep leer ik in de opvolgende weken dat trainen iets met afwisseling te maken heeft. De groep neemt me zonder problemen op en ziet me de eerste weken regelmatig hijgend achterop raken. Dan vraagt de trainer op een avond of ik het toch wel kan bijbenen. Of ik niet beter met de beginnersgroep kan meelopen?
Dat werkt! Vanaf dat moment laat ik me niet meer kennen. Fijntjes wijst een clubgenoot mij erop dat trainen ook met afzien te maken kan hebben. Vervolgens gaat het lopen in stijgende lijn. Niet meer achter aan de groep bungelen geeft een machtig gevoel.
Mijn trainingsschema heb ik samengesteld op het internet bij www.myasics.nl. Mijn uurgemiddelde en snelheid gaan omhoog. Op internet vindt ik een programma om tot 20 meter nauwkeurig mijn trainingsrondjes te kunnen (na)meten: www.nl.map24.com

Op weg naar de marathon van Rotterdam zijn er landelijk in een aantal steden trainingslopen georganiseerd (25, 30 en 25 km)
Atletiekvereniging “Prins Hendrik” in Vught verzorgt e.e.a. in deze regio. Voor het eerst maak ik het fenomeen “haas” mee. 25 km door de vrieskou in de zon achter iemand aan die strak 6 minuten en 15 seconden per kilometer loopt. Aan het einde moet ik lossen. Laatste 5 km zie ik de groep heel langzaam voor me kleiner worden. 6.18”/km was het beste dat ik toen nog had. Uitgewoond maar voldaan naar huis. Tijdens de voorbereidingen voor Amsterdam vond ik mezelf al een hele piet als ik een duurloop van meer dan 20 km had volbracht. Dit is andere koek!

Het aantal duurlopen is bij deze voorbereiding groter en ze zijn ook nog eens langer. Ik kom zodoende op de mooiste stukjes natuur en geniet van de winter rond Tilburg. De tweede trainingsloop in Vught valt in het weekend dat Nederland een officiële stormwaarschuwing heeft gehad. Slagregens, hagel en botte snijdend ijskoude wind, kracht 7. We gaan op pad voor 30 kilometers. Dwars door de deels ondergelopen ommelanden van Vught en Den Bosch. Bos, fietspaden, akkers met onverharde paadjes waar je op het droge stukje in het midden net achter elkaar kunt lopen. Tot op de bilnaad nat, modder op het hoofd.
Na ca. 25 km draait de route recht tegen de wind in. Onze groep valt onmiddellijk in tweeën uit elkaar en ik zit er plotseling tussen. Alleen, moederziel alleen midden in die wind. Het duurt kilometers voordat ik het groepje voor me heb bijgehaald. Op de streep heb ik nog over en het voelt alsof ik een wedstrijd heb gewonnen.
De wekelijkse loopgroep heeft het in de weken erna nergens anders meer over, zo lijkt het. Een enkeling spreekt al over zenuwen. Ik zeg voor 4.15 te gaan en krijg te horen dat 4.00 makkelijk moet kunnen. Tijdens de wekelijkse loopavonden kan ik mee met tussensprintjes. Het wordt er alleen maar leuker op.

De laatste loop in Vught (35 km) gaat ook weer met hetzelfde tempo. Aan het einde doen de voeten zeer maar ik hoef op geen enkel moment te wandelen.
Maar dan: wat doe je 2 weken voor de start? Hoeveel train je nog? Hoe vaak? Hoe ver? Ik besluit op 1 april nog een lange duurloop te doen (21 km) en de dinsdagavond daarop is het laatste loopje met de groep.
Iedereen wenst iedereen succes. De dagen daarna is het vooral koolhydraten eten en rusten.

10 april 2005
Om 06.30u gaat de wekker. Op tijd opstaan om het ontbijt te laten “zakken”. Een clubgenoot ophalen en om 9.00 uur pakken we de metro naar het centrum.
Omkleden doen we vlak bij de Coolsingel in een verwarmde tent. De lucht zit vol met tijgerbalsem, links en rechts wordt driftig met vaseline gewerkt. Om 10.30 uur hebben we elkaar succes gewenst en sta ik achter een oranje ballon van Runnersworld: de haas. Dat leek me bijna een garantie voor het behalen van de streeftijd: 4 uur 15 minuten.
Een half uur wachten en dan is hij er: Lee Towers! Een groep nerveuze Spanjaarden naast me informeert wat er aan de hand is. Ziet vervolgens verbijsterd de massa met de handen boven het hoofd zwaaien en uit volle borst “Walk on” meezingen.
Een knal uit een heus kanon en we zijn op pad. In het voorbij gaan zie ik de burgemeester in vol ornaat ons uitzwaaien.
Veel, heel veel voeten vlak voor en naast en achter je dwingen tot oplettend lopen. Het duurt lang voordat het lint hardlopers uit elkaar schuift. In het begin elleboogt zich regelmatig een snellere god naar voren. De sfeer in onze groep is goed en ik knoop een gesprekje aan met een van de twee hazen. Ze lijkt me niet ouder dan 25, jong voor de marathon denk ik. Op mijn vraag of ze al vaker deze afstand heeft gelopen antwoord ze dat dit haar 35 ste is. Ze blijkt een ultraloper zijn. Ik weet niet goed wat te zeggen en ga uit eerbied enkele passen achter haar lopen.
Het parcours gaat tussen het publiek door. Dweilbandjes, ratels, fluitjes en links en rechts gigantische speakers met een overdonderdend volume. Op enige afstand blijkt het Hazes te zijn. Het weer is nat, ca. 8 graden en we hebben wind mee. De eerste 20 km gaan als vanzelf. Dan komt de tweede passage van die Erasmusbrug. Halverwege de helling val ik stil, kracht te weinig. Even wandelen dan maar en weg zijn de ballonnen.

Wat volgt is een soort overleven. Hardlopen en stevig doorwandelen wisselen elkaar af. Benen zijn hard en stram. Regelmatig schudden met de bovenbenen helpt. Op 35 km komen twee gele ballonnen voorbij en pik ik aan bij de groep van 4.30u. Dat gaat ca. 5 km goed. Bij de 40 km moet ik ze laten gaan en ga weer wandelen, mijn voeten deden al een tijdje zeer maar beginnen nu toch serieus kandidaat voor amputatie te worden.
Het 41 km-punt passeert en ik ga weer hardlopen. Het publiek neemt met de meter toe. Dan staat op de weg: 1 km. Ik ben op de Blaak, draai de Coolsingel op. Wat een volk, het voelt alsof ze alleen voor mij juichen! De afstand wordt nu snel steeds kleiner, nog 100 meter en na 6.40” zit de laatste kilometer erop. De vrouw die me op de streep mijn medaille omhangt krijgt een enorme klapzoen.
We krijgen drinken, een kunststof deken tegen de kou en wat te eten. Ik beweeg naar de omkleedtent en ben blij en tevreden. 4.34 is absoluut acceptabel, 33 minuten sneller dan Amsterdam. Het voelt als mijn eerste marathon.

De clubgenoot die met me meerijdt komt me gedouched en omgekleed tegemoet gelopen. Hij ziet er uitgerust en fit uit. Als ik zijn tijd hoor moet ik even gaan zitten. Maar dat kan ook van vermoeidheid zijn geweest….

Marcel